Deze blog gaat over de parallel tussen je duim opsteken langs de kant van de weg en een verandering doorvoeren in je gedrag.

De mensen die mij kennen, weten dat ik sinds 2013 bezig ben met een wandeltocht naar Santiago de Compostella. Elk jaar loop ik zo’n 150 kilometer en in 2022 is mijn planning om aan te komen.

Een spannend deel is elke keer om weer van het eindpunt weer naar het beginpunt te komen. Het openbaar vervoer is in sommige delen van Frankrijk niet zo frequent of zelfs helemaal niet aanwezig. Zo heb ik een keer een bus gehad die maar eens per week reed en heb ik een keer moeten liften.

Ik had weleens lifters meegenomen, maar nog nooit zelf met mijn duim omhoog langs de kant van de weg gestaan. Maar goed, eens moet de eerste keer zijn, dacht ik. Aan mijn liftavontuur heb ik twee gevoelens over gehouden. De eerste is het gevoel van afwijzing elke keer als er iemand doorrijdt. Het is een hele direct manier van iets vragen (“mag ik met je meerijden?” door de duim omhoog) en een antwoord krijgen (“nee” als iemand doorrijdt). Het hoofd weet wel dat er heel veel redenen voor iemand kunnen zijn om geen lifter mee te willen of kunnen nemen en dat dit helemaal niets met mijzelf te maken heeft, toch is er een kleine teleurstelling als er weer een auto doorrijdt. Daarnaast de euforie als er een auto stopt (wat eigenlijk na een hele korte tijd al gebeurde). En het gemak waarmee je vervolgens op de plaats van bestemming komt en de leuke gesprekken in de tussentijd.

Laatst had ik het met een coachklant over solliciteren. De heer in kwestie weet heel goed wat voor soort baan hij wenst, maar hij durft er niet op te solliciteren. Hij is bang voor een afwijzing en daarom reageert hij steeds op banen waarvan hij weet dat hij die kan, maar waar niet zijn hart ligt. Een afwijzing op een baan die ‘second-best’ is, voelt ten slotte niet zo vervelend als één waar je je zinnen volledig op hebt gezet. Ik ben ervan overtuigd dat we vaker op deze manier risicomijdend te werk gaan in het leven.

Ik trok de parallel met het liften. Als hij het solliciteren nu eens kan zien vanuit het perspectief van liften. Ervan uitgaan dat er eerst een heleboel ‘auto’s’ voorbij rijden voordat er één stopt die je brengt waar je naartoe wilt. Dan kun je het zien als een avontuur en wordt het niet zo beladen.

Een tip die ik jou niet wilde onthouden!

Ilse van den Helder (www.b-rightcoaching.nl) coacht teams en individuen op het gebied van talentontwikkeling. Zij doet dit vanuit haar praktijk in Nieuwkoop. Wil jij weten op welke onderdelen in je leven jij je potentie niet volledig leeft vanuit risicomijdend gedrag; maak een afspraak voor een gratis intake via ilse@b-rightcoaching.nl.

[bws_google_captcha]